Daniel heeft een afspraak nodig bij de immigratiedienst, de eerste vrije plek is in 2030, dus bouwt hij een tijdmachine in zijn keuken — en zijn buurvrouw neemt die mee naar de maan.
Het verhaal
Daniel vive en Madrid y necesita una cita en la oficina de extranjería. Había pedido una cita durante ocho meses, pero la primera cita libre es en el año 2030. Aunque llama al teléfono cada mañana, la respuesta es siempre la misma: «No hay citas». Daniel tendría que esperar seis años, y eso es demasiado.
Daniel woont in Madrid en heeft een afspraak nodig bij het immigratiekantoor. Hij had acht maanden lang een afspraak aangevraagd, maar de eerste vrije afspraak is in het jaar 2030. Hoewel hij elke ochtend belt, is het antwoord altijd hetzelfde: 'Er zijn geen afspraken.' Daniel zou zes jaar moeten wachten, en dat is te veel.
Daniel decide construir una máquina del tiempo en su cocina, aunque no sabe nada de física. Usa el microondas, un ventilador enorme y cuarenta y siete metros de papel de aluminio. Su vecina dice que es imposible, pero Daniel tendría que llegar a 2030 de alguna manera. Había pedido ayuda a tres científicos, pero los tres se rieron de él.
Daniel besluit een tijdmachine in zijn keuken te bouwen, hoewel hij niets van natuurkunde weet. Hij gebruikt de magnetron, een enorme ventilator en zevenenveertig meter aluminiumfolie. Zijn buurvrouw zegt dat het onmogelijk is, maar Daniel zou op een of andere manier in 2030 moeten aankomen. Hij had drie wetenschappers om hulp gevraagd, maar de drie lachten hem uit.
El martes, Daniel pone la fecha 2030 en el microondas y pulsa el botón. Aunque hay mucho humo y un ruido terrible, la máquina funciona: Daniel aparece en 2030. En la calle hay coches voladores y la gente lleva zapatos de oro, pero la oficina de extranjería todavía está en el mismo edificio gris. Daniel tendría que entrar rápido, porque su cita es a las nueve.
Op dinsdag zet Daniel de datum 2030 in de magnetron en drukt op de knop. Hoewel er veel rook en een vreselijk lawaai is, werkt de machine: Daniel verschijnt in 2030. Op straat zijn er vliegende auto's en de mensen dragen gouden schoenen, maar het immigratiekantoor is nog steeds in hetzelfde grijze gebouw. Daniel zou snel naar binnen moeten gaan, omdat zijn afspraak om negen uur is.
En la oficina, una empleada muy amable le dice: «Su cita era ayer». Daniel explica que había pedido esa cita en 2024, y la empleada sonríe: «Lo siento, en 2030 solo damos citas por internet». Aunque Daniel tiene una máquina del tiempo, no tiene internet en 2030, porque internet desapareció en 2029. La empleada añade: «Tendría que volver en 2031; hay una cita libre en marzo».
Op het kantoor zegt een heel vriendelijke medewerkster tegen hem: 'Uw afspraak was gisteren.' Daniel legt uit dat hij die afspraak in 2024 had aangevraagd, en de medewerkster glimlacht: 'Het spijt me, in 2030 geven we alleen afspraken via internet.' Hoewel Daniel een tijdmachine heeft, heeft hij in 2030 geen internet, omdat internet in 2029 verdween. De medewerkster voegt toe: 'U zou in 2031 moeten terugkomen; er is een vrije afspraak in maart.'
Daniel vuelve a su cocina, en 2024, y mira el móvil: ¡hay una cita libre mañana a las ocho! Aunque grita de alegría, su vecina entra y dice: «He usado tu máquina para ir a 2050; allí tú ya eres español». Daniel había pedido una cita durante ocho meses y ahora ya no la necesita. Pero tendría que devolver la máquina a la luna, porque su vecina la ha aparcado allí.
Daniel komt terug naar zijn keuken, in 2024, en kijkt naar zijn mobiel: er is morgen om acht uur een vrije afspraak! Hoewel hij van vreugde schreeuwt, komt zijn buurvrouw binnen en zegt: 'Ik heb jouw machine gebruikt om naar 2050 te gaan; daar ben jij al Spanjaard.' Daniel had acht maanden lang een afspraak aangevraagd en nu heeft hij die niet meer nodig. Maar hij zou de machine naar de maan moeten terugbrengen, omdat zijn buurvrouw hem daar heeft geparkeerd.
