Carmen, een 92-jarige oma uit Sevilla, wil een flamencoster worden maar is bang voor het podium, tot haar enorme kat haar op tv laat dansen in haar kleine schoenen uit 1960.
Het verhaal
Carmen tenía 92 años y vivía en Sevilla con su gato, un gato enorme y naranja. Carmen quería ser una estrella del flamenco. Pero tenía miedo del escenario y tenía miedo de la gente. Un día, su nieto vio un anuncio en la televisión: «Buscamos estrellas del flamenco».
Carmen was 92 en woonde in Sevilla met haar kat, een enorme oranje kat. Carmen wilde een flamencoster worden. Maar ze was bang voor het podium en bang voor mensen. Op een dag zag haar kleinzoon een advertentie op televisie: 'We zoeken flamencosterren'.
Carmen quería ir al programa de televisión y quería bailar delante de todo el mundo. Pero tenía miedo: ¡tenía miedo de 1000 cosas! En la cocina bailaba con 1000 plátanos y con su gato enorme. «Quiero bailar en la tele», dijo Carmen, y lloró un poco.
Carmen wilde naar het televisieprogramma en ze wilde voor iedereen dansen. Maar ze was bang: ze was bang voor wel 1000 dingen! In de keuken danste ze met 1000 bananen en met haar enorme kat. 'Ik wil op tv dansen,' zei Carmen, en ze huilde een beetje.
Su nieto llamó a la televisión: «Mi abuela quiere bailar». El hombre de la tele dijo: «¡Vale! Mañana, por fin, tu abuela baila en la tele». Pero había un problema: los zapatos de Carmen eran de 1960 y eran muy pequeños. Carmen tenía miedo, y su gato enorme lamía sus zapatos pequeños.
Haar kleinzoon belde de televisie: 'Mijn oma wil dansen.' De man van de tv zei: 'Oké! Morgen danst je oma eindelijk op tv.' Maar er was een probleem: Carmen's schoenen waren uit 1960 en ze waren heel klein. Carmen was bang, en haar enorme kat likte aan haar kleine schoenen.
Por fin llegó el día: Carmen estaba en el escenario de la tele, con 1000 focos y 1000 personas. Carmen tenía miedo, ¡mucho miedo! Pero su gato enorme estaba con ella, y Carmen quería bailar. Quería bailar de verdad. «¡Por fin!», dijo Carmen, y bailó con sus zapatos pequeños de 1960.
Eindelijk kwam de dag: Carmen stond op het podium van de tv, met 1000 schijnwerpers en 1000 mensen. Carmen was bang, heel bang! Maar haar enorme kat was bij haar, en Carmen wilde dansen. Ze wilde echt dansen. 'Eindelijk!' zei Carmen, en ze danste in haar kleine schoenen uit 1960.
Carmen bailó en la tele y el público gritó: «¡Olé!». Por fin, la abuela Carmen era una estrella del flamenco. Pero había una sorpresa: la verdadera estrella era su gato enorme, que tenía un contrato de 1000 euros. Y entonces Carmen tenía miedo... ¡de su gato famoso!
Carmen danste op tv en het publiek riep: 'Olé!' Eindelijk was oma Carmen een flamencoster. Maar er was een verrassing: de echte ster was haar enorme kat, die een contract van 1000 euro had. En toen was Carmen bang... voor haar beroemde kat!
