يدخل لارس امتحان الاندماج الهولندي، لكن الممتحن يتبيّن أنه روبوت لا يتكلم إلا بالقافية، فعليه أن يتقافى لينال دبلومه.
القصة
Lars had gedacht dat het inburgeringsexamen makkelijk zou zijn. Hij had gedacht dat hij alleen vragen over het weer en de fiets zou krijgen. Maar de examinator bleek geen mens te zijn: het was een robot met één groot oog en een klein blauw hoedje. De robot zei met een piepstem: 'Welkom, welkom, in mijn zaal, ik rijm altijd, zonder faal.'
كان لارس قد ظن أن امتحان الاندماج سيكون سهلًا. ظن أنه سيحصل فقط على أسئلة عن الطقس والدراجة. لكن الممتحن تبيّن أنه ليس إنسانًا: كان روبوتًا بعين واحدة كبيرة، وقبعة زرقاء صغيرة. قال الروبوت بصوت صرير: مرحبًا، مرحبًا، في قاعتي، أنا أقافي دائمًا، دون فشل.

De robot stelde zijn eerste vraag: 'Waarom ben je vandaag hier, meneer?' Lars antwoordde eerlijk: 'Ik ben hier omdat ik mijn diploma nodig heb.' 'Omdat je een diploma nodig hebt, dat is fijn,' zei de robot, 'maar je antwoord moet in rijm zijn!' Lars had gedacht dat hij gewoon kon praten, maar dat bleek niet zo te zijn.
طرح الروبوت سؤاله الأول: لماذا أنت هنا اليوم يا سيدي؟ أجاب لارس بصدق: أنا هنا لأنني بحاجة إلى دبلومي. قال الروبوت: لأنك بحاجة إلى دبلوم، هذا جيد، لكن جوابك يجب أن يكون في قافية! كان لارس قد ظن أنه يستطيع ببساطة أن يتكلم، لكن ذلك تبيّن أنه ليس كذلك.

Lars probeerde een rijmpje: 'Ik kom uit Groningen, en ik eet graag... brood?' De robot schudde nee. 'Dat rijmt niet, dat is een ramp, jij bent een mier en ik een lamp!' Lars werd bang, omdat de robot heel hard begon te lachen. Zijn handen trilden, omdat hij geen enkel rijmwoord kon vinden. Hij had gedacht dat het examen maar tien minuten zou duren; nu bleek het al een uur te zijn.
جرّب لارس قافية صغيرة: أنا من خرونينغن، وآكل بسرور... خبزًا؟ هزّ الروبوت رأسه لا. قال: ذلك لا يتقافى، هذه كارثة، أنت نملة وأنا مصباح! أصبح لارس خائفًا، لأن الروبوت بدأ يضحك بصوت عال جدًا. كانت يداه ترتجفان، لأنه لم يستطع أن يجد أي كلمة قافية. كان قد ظن أن الامتحان سيستمر فقط عشر دقائق؛ والآن تبيّن أنه صار ساعة بالفعل.

Lars werd boos. Hij sprong op en riep: 'Jij bent een robot, jij bent van staal, jij hebt geen hart, jij bent... een paal!' De robot stopte met piepen. Zijn ene oog werd groot, en hij bleek dit rijmpje geweldig te vinden. 'Al jaren wacht ik op een mens,' zei de robot, 'die eindelijk rijmt, omdat hij het meent!'
أصبح لارس غاضبًا. وثب وصرخ: أنت روبوت، أنت من فولاذ، ليس لديك قلب، أنت... عمود! توقف الروبوت عن الصرير. أصبحت عينه الوحيدة كبيرة، وتبيّن أنه يجد هذه القافية رائعة. قال الروبوت: منذ سنوات أنتظر إنسانًا يتقافى أخيرًا، لأنه يقصدها!

Plotseling zei de robot: 'Mijn batterij is bijna leeg, ik val bijna om.' Lars moest snel nog één rijmpje maken, omdat de robot anders zou uitvallen. 'Je was streng, maar ook wel aardig,' zei Lars, 'en daarom krijg ik nu mijn...' 'Diploma!' piepte de robot. De robot bleek stiekem de buurman van Lars te zijn, die hem al jaren Nederlands hoorde oefenen in de tuin.
فجأة قال الروبوت: بطاريتي تقريبًا فارغة، أنا أكاد أسقط. وجب على لارس أن يصنع بسرعة قافية أخرى، لأن الروبوت وإلا سيتوقف. قال لارس: كنت صارمًا، لكنك أيضًا لطيف حقًا، ولذلك أحصل الآن على... الدبلوم! صرّ الروبوت. تبيّن أن الروبوت هو سرًا جار لارس، الذي كان يسمعه يتدرب على الهولندية في الحديقة منذ سنوات.